Αρθρο του Γιάννη Χαλαβαζή
Το αφήγημα του «ψηφιακού μετασχηματισμού» στην Ελλάδα θυμίζει περιπτώσεις (γνωστές και μη εξαιρεταίες) άρτια εξοπλισμένα Κέντρα Υγείας με γραμματείς και κλητήρες, αλλά με ελλιπές ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Σε μερικές ημέρες (λιγότερες από 120) θα δούμε που πήγαν τα δισεκατομμύρια ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης, θα μαζέψουμε το σύνολο των κυβερνητικών εξαγγελιών, του λόγους στα Συνέδρια για να καταλάβουμε πως και γιατί η χώρα παραμένει σταθερά ουραγός στην Ψηφιακή Ευρώπη. Όχι μεταφορικά, αλλά κυριολεκτικά: τα στοιχεία της Eurostat αποκαλύπτουν μια Οικονομία που είναι ένας συστηματικός ψηφιακός καταναλωτής, αλλά αδυνατεί να παράγει ψηφιακή αξία.
Διαβαστε ΕΔΩ σχετικό άρθρο στο powergame.gr
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της τελευταίας Εκθεσης urostat «Digitalisation in Europe – 2026 edition» από τη μία, οι Έλληνες πολίτες αγοράζουν online, παραγγέλνουν φαγητό με ένα κλικ, κινούνται με άνεση στα social media. Από την άλλη, οι επιχειρήσεις λειτουργούν σαν να βρίσκονται ακόμα στη δεκαετία του 2000. Το 74,5% εμφανίζει χαμηλή ψηφιακή υιοθέτηση, ενώ μόλις το 8,9% χρησιμοποιεί τεχνητή νοημοσύνη, που είναι λιγότερο από το μισό του ευρωπαϊκού μέσου όρου.
Αυτό δεν είναι απλώς υστέρηση. Είναι δομική και συστημική αποτυχία.
Είμαστε απέναντι με μία απογοητευτική πραγματικότητα, όπου στην Οικονομία οι επιχειρήσεις της κατά 95% είναι ακόμη στον ψηφιακό Μεσαίωνα (πάντα κατά την Eurostat), οι πολίτες όμως (και εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις αυτές) είναι συστηματικοί ψηφιακοί καταναλωτές σε μία χώρα, που ξέρει να αξιοποιεί τις apps αλλά όχι να δημιουργεί υπεραξία από αυτές.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το ψηφιακό ανθρώπινο κεφάλαιο ή μάλλον η απουσία του. Μόλις το 2,5% του εργατικού δυναμικού διαθέτει δεξιότητες ICT, όταν στην ΕΕ το ποσοστό είναι διπλάσιο. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα χάνει το παρόν και γυρίζει την πλάτη στο μέλλον της με το απλό ερώτημα «πως θα «τρέξει» τον ψηφιακό μετασχηματισμό χωρίς ανθρώπους που να τον καταλαβαίνουν;»
Και ενώ το Δημόσιο φαίνεται να είναι μπροστά από τον ιδιωτικό τομέα, η πραγματικότητα εξακολουθεί να είναι αμείλικτη: λιγότεροι από 4 στους 10 πολίτες κάνουν ηλεκτρονικές συναλλαγές με το κράτος. Δηλαδή οι ίδιες οι πραγματικά αξιόλογες ψηφιακές υπηρεσίες δεν πείθουν ότι αξίζει να χρησιμοποιηθούν από τους πολίτες
Και εδώ να επισημάνουμε μία πολύ άσχημη αντίφαση. Σε μια χώρα όπου το online shopping έχει υψηλά ποσοστά και οι καταναλωτές έχουν προσαρμοστεί πλήρως στη ψηφιακή εποχή, οι επιχειρήσεις παραμένουν ψηφιακά «αναλφάβητες» και το κράτος έχει πολύ δρόμο μπροστά του.
Πιστεύω ακράδαντα ότι Ελλάδα δεν υστερεί, επειδή δεν μπορεί. Υστερεί επειδή δεν έχει αποφασίσει να καταλάβει πως θα κερδηθεί «το στοίχημα του μέλλοντος». Και μέχρι να το καταλάβει, θα συνεχίσει να είναι ουραγός στις ψηφιακές αξιολογήσεις.
Στο Delphi Economic Forum, τέσσερις πρώην υπουργοί Οικονομικών έκρουσαν τον κώδωνα του κινδύνου για την ελληνική οικονομία. Αν και αναγνώρισαν ότι υπάρχει βελτίωση σε ανάπτυξη και επενδυτικό κλίμα, τόνισαν ότι η εικόνα αυτή δεν αρκεί για να θεωρηθεί η πορεία βιώσιμη.
Διαβαστε ΕΔΩ σχετικό άρθρο στο Naftemporiki.gr
Επεσήμαναν ότι η χαμηλή παραγωγικότητα και η περιορισμένη ανταγωνιστικότητα παραμένουν βασικά προβλήματα, ενώ η οικονομία εξακολουθεί να στηρίζεται υπερβολικά σε λίγους τομείς, κυρίως στον τουρισμό και τις υπηρεσίες. Αυτό την καθιστά ευάλωτη σε εξωτερικές διακυμάνσεις.
Παράλληλα, υπογράμμισαν ότι οι μεταρρυθμίσεις προχωρούν αργά και ότι η γραφειοκρατία συνεχίζει να λειτουργεί αποτρεπτικά για ποιοτικές επενδύσεις. Έτσι, η ανάπτυξη δεν μεταφράζεται επαρκώς σε αύξηση εισοδημάτων ή μείωση ανισοτήτων.
Το γενικό μήνυμα ήταν ότι χρειάζεται αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου, με έμφαση στην καινοτομία, την ενίσχυση της παραγωγικότητας και την προσέλκυση επενδύσεων υψηλής αξίας, ώστε η ελληνική οικονομία να γίνει πιο ανθεκτική και ουσιαστικά ανταγωνιστική στο μέλλον.
Αυτά για να ξέρουμε που θα βαδίσουμε στην «μετά RRF» εποχή.
(*) Δανειστήκαμε «συναδελφική αδεία» ένα εξαιρετικό σκίτσο του φίλου και συναδέλφου από τα πολύ παλιά Στάθη Σταυρόπουλου για να «συνοδέψει» το άρθρο μας
