Δεν μας κυνηγάει κανείς. Κι όμως, τρέχουμε όλοι.
Τρέχουμε να απαντήσουμε στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, να σηκώσουμε το τηλέφωνο, να διαβάσουμε το μήνυμα, να προλάβουμε την ειδοποίηση, να μη χάσουμε κάτι που πιθανότατα σε μία ώρα θα έχουμε ήδη ξεχάσει, να πάμε γρηγορότερα στον μποτιλιαρισμένο Κηφισό, να προλάβουμε το βραδινό ραντεβού, να ανεβάσουμε «στόρυ» στο «Ινστα» και πολλά άλλα που μου διαφεύγουν.
Έχουμε στη διάθεσή μας τεχνολογία που υποτίθεται ότι θα μας χάριζε χρόνο. Και καταφέραμε το αντίθετο: να κάνουμε τον χρόνο που κερδίσαμε, άλλη μία υποχρέωση.
Το «μπορώ να το κάνω τώρα» έγινε «πρέπει να το κάνω τώρα».
Και κάπως έτσι, η λέξη «επείγον» μπήκε στη ζωή μας για ψύλλου πήδημα.
Πριν από λίγο καιρό, κάποιος μου ζήτησε κάτι και επέμενε: «Είναι επείγον».
Τον κοίταξα και του απάντησα:
«Είναι επείγον;»
«Ναι, πρέπει να γίνει αμέσως».
«Όχι, κύριε μου. Τα επείγοντα είναι στα νοσοκομεία. Αυτό είναι απλώς κάτι που μάλλον πρέπει να γίνει γρήγορα».
Ίσως ακούγεται υπερβολικό. Δεν είναι. Έχουμε αρχίσει να βαφτίζουμε «επείγον» ό,τι θέλουμε να προηγηθεί από όλα τα υπόλοιπα. Και όταν όλα αποκτούν προτεραιότητα, στο τέλος τίποτα δεν έχει πραγματικά προτεραιότητα.
Το παράδοξο είναι ότι αυτή η βιασύνη δεν σταματά, όταν τελειώνει η δουλειά. Αντίθετα. Μπορεί να γίνεται πιο πιεστική.
Βγαίνουμε για φαγητό με φίλους για να μιλήσουμε και, λίγο αργότερα, τα βλέμματα ξαναπέφτουν στις οθόνες. Ένα μήνυμα, μια ειδοποίηση, μια γρήγορη ματιά στα social. Τέσσερις άνθρωποι στο ίδιο τραπέζι και ο καθένας ζει σε διαφορετικό κόσμο.
Κάποτε βγαίναμε για να συναντήσουμε ανθρώπους. Σήμερα συχνά συναντάμε ανθρώπους, αλλά διακόπτουμε συνέχεια την επικοινωνία μας για να κοιτάξουμε τι κάνουν κάποιοι, που δεν είναι μαζί μας. .
Αυτό δεν είναι επικοινωνία. Είναι μια καινούργια μορφή απουσίας!
Και ίσως εδώ βρίσκεται η μεγάλη παρεξήγηση της ψηφιακής εποχής: πιστέψαμε ότι επειδή μπορούμε να είμαστε παντού, πρέπει και να είμαστε παντού.
Δεν χρειάζεται.
Υπάρχουν στιγμές που το ζητούμενο δεν είναι η ταχύτητα. Είναι να αφήσεις το κινητό στο αυτοκίνητο ή να το κλείσεις, να μην κοιτάξεις ποιος έστειλε μήνυμα, ποιος τηλεφώνησε, τι καινούργιο συνέβη στον κόσμο.
Να σηκώσεις το βλέμμα.
Να κοιτάξεις τον άνθρωπο απέναντί σου στα μάτια και να του χαρίσεις κάτι που καμία τεχνολογία δεν μπορεί να αντικαταστήσει: την προσοχή σου μόνο γι’ αυτόν.
Γιατί μπορεί να έχουμε κερδίσει την ταχύτητα, την άμεση επικοινωνία και την πρόσβαση σε όλο τον κόσμο, αλλά ίσως, μέσα σε αυτή την αδιάκοπη σύνδεση, να ξεχάσαμε κάτι πολύ απλό:
πως μερικές φορές αξίζει περισσότερο να είμαστε πραγματικά εκεί, παρά να είμαστε διαθέσιμοι παντού.
