Τα όλο και συχνότερα προβλήματα αντοχής των κρίσιμων τηλεπικοινωνιακών και ψηφιακών υποδομών αποκαλύπτουν μια δυσάρεστη πραγματικότητα: στην Ελλάδα: ότι η «ψηφιακή πρόληψη» και η ασφάλεια των ψηφιακών υποδομών αντιμετωπίζονται ως δευτερεύοντα ζητήματα. Παρά τις συνεχείς προειδοποιήσεις ειδικών και διεθνών οργανισμών πολλά κρίσιμα συστήματα παραμένουν ευάλωτα, τεχνολογικά παρωχημένα και ανεπαρκώς προστατευμένα. Το αποτέλεσμα είναι ένα ψηφιακό περιβάλλον όπου κάθε σοβαρό περιστατικό μετατρέπεται σε κρίση.
Η λογική «διορθώνουμε, αφού εκδηλωθεί το πρόβλημα» αποδεικνύεται καταστροφική. Αντί για συστηματική πρόληψη, επενδύσεις σε μηχανισμούς έγκαιρης ανίχνευσης και συνεχείς ελέγχους ασφάλειας, παρατηρείται συχνά αποσπασματική διαχείριση και γραφειοκρατική αδράνεια. Πολλοί οργανισμοί, δημόσιοι και ιδιωτικοί, λειτουργούν ακόμη χωρίς ολοκληρωμένα σχέδια αντιμετώπισης κυβερνοεπιθέσεων, χωρίς εφεδρικά συστήματα ασφαλείας και ασαφή πρωτόκολλα κρίσεων.
Παράλληλα, η υποστελέχωση σε εξειδικευμένο προσωπικό κυβερνοασφάλειας και η περιορισμένη εκπαίδευση των εργαζομένων εντείνουν το πρόβλημα. Ένα απλό ανθρώπινο λάθος, ένα ανεπαρκώς προστατευμένο σύστημα ή μια καθυστερημένη αναβάθμιση μπορούν να οδηγήσουν σε διαρροή δεδομένων, διακοπή υπηρεσιών και σοβαρές οικονομικές απώλειες.
Ο ψηφιακός εκσυγχρονισμός απαιτεί κουλτούρα ασφάλειας, διαφάνεια και σαφήνεια διαδικασιών, αυστηρούς ελέγχους και πραγματική λογοδοσία. Η κυβερνοανθεκτικότητα υποδομών και εφαρμογών δεν είναι πολυτέλεια. είναι προϋπόθεση λειτουργίας ενός σύγχρονου κράτους και μιας αξιόπιστης οικονομίας. Όσο η πρόληψη παραμένει «διαδικασία» και όχι υλοποίηση, η Ελλάδα θα συνεχίσει να πληρώνει το κόστος της ψηφιακής αμέλειας.
