Κάθε φορά που στην Ελλάδα αποκαλύπτεται κάτι που όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουμε, ακολουθεί το ίδιο έργο: έκπληξη, αγανάκτηση, αναζήτηση υπευθύνων και, λίγες ημέρες αργότερα, επιστροφή στην κανονικότητα.
Μέχρι την επόμενη αποκάλυψη.
Το είδαμε και με τους τσαρλατάνους γιατρούς και τις δήθεν θεραπείες τους. Ξαφνικά ανακαλύψαμε ότι υπάρχουν «επιστήμονες», που εκμεταλλεύονται την αγωνία συνανθρώπων μας αλλά και ασθενών, υποσχόμενοι θεραπείες χωρίς σοβαρή επιστημονική τεκμηρίωση και φυσικά χωρίς αποτέλεσμα. Μάλιστα στην υπόθεση Μαζωνάκη τα αποτελέσματα ήταν ολέθρια.
Ο τσαρλατανισμός δεν εμφανίστηκε χθες. Οι «θαυματουργές» θεραπείες, οι υποσχέσεις για γρήγορη ίαση και οι αυτόκλητοι ειδικοί υπήρχαν, συζητούνταν και ήταν γνωστοί «τοις πάσι» πολύ πριν φτάσουν στην επικαιρότητα.
Τα ίδια έγιναν και με τα λύματα στον Κηφισό.
Η αποκάλυψη προκάλεσε εύλογη ανησυχία και την γνωστή αγανάκτηση. Όμως η παροχέτευσης λυμάτων στον Κηφισό δεν εμφανίστηκε χθες. Ούτε τα προβλήματα που την συνοδεύουν. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο «πώς έγινε;». Είναι και «πόσο καιρό το γνωρίζαμε;»
Αυτό είναι το γνώρισμα της «ελληνικής στρουθοκαμήλου».
Δεν ζει μόνο στην άγνοια. Ζει και στην επιλεκτική γνώση. Ξέρει ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά δεν θέλει να μάθει πόσο άσχημα είναι. Βλέπει την παρανομία, αλλά δεν θέλει να μπλέξει. Ακούει την καταγγελία, αλλά περιμένει να την επιβεβαιώσει κάποιος άλλος. Συνηθίζει τη δυσλειτουργία και την εντάσσει στην καθημερινότητα. Μέχρι «να γίνει είδηση». Να το πουν τα κανάλια. Τότε το «άγνωστο» γίνεται «αποκάλυψη», η συζήτηση γίνεται «σοκ» και αυτό που είχε επισημανθεί εδώ και χρόνια εμφανίζεται σαν να ήρθε από το πουθενά. Όμως κάποιοι (σχεδόν όλοι) το ξέρουν. Κάποιοι το έχουν καταγγείλει. Κάποιοι είχαν προειδοποιήσει. Μέχρι να έρθει η ώρα να το μάθει αναγκαστικά το πανελλήνιο, γιατί «το είπαν τα κανάλια»
Εκεί βρίσκεται η ουσία: το πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι ότι δεν γνωρίζουμε το κακό και το στραβό. Είναι ότι περιμένουμε να μην μπορεί να αγνοηθεί. Και τότε όλοι εμφανίζονται έκπληκτοι. Γιατί η άγνοια δεν απαιτεί ευθύνη. Η γνώση όμως την απαιτεί.
Και εκεί είναι το θέμα στην Ελλάδα: η ευθύνη!
Η «ελληνική στρουθοκάμηλος» δεν κρύβει το κεφάλι της, επειδή δεν βλέπει. Το αντίθετο. Το κρύβει επειδή βλέπει και ξέρει πολλά, αλλά δεν το σηκώνει, γιατί θα της ζητηθούν ευθύνες
Και έτσι περιμένουμε.
Μέχρι να σοκαριστούμε και να εκπλαγούμε ξανά για κάτι που, κατά βάθος, το γνωρίζαμε ήδη.
