Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη συγκλόνισε ολόκληρη την Ελλάδα και το Πανελλήνιο . Και μαζί του άνοιξε μια συζήτηση. που κανονικά δεν θα έπρεπε να χρειάζεται κανέναν διάσημο νεκρό για να ανοίξει.
Πόσο αξίζει τελικά μια ανθρώπινη ζωή στην Ελλάδα;
Η ερώτηση φαίνεται σκληρή. Ίσως και κυνική. Αλλά σε αυτή τη χώρα έχουμε μάθει να ρωτάμε αφού συμβεί το κακό ακόμη κι αν ξέρουμε ότι θα πάρουμε την ίδια απάντηση.
Ολα μετά!
Μετά τον θάνατο οι έλεγχοι, οι καταγγελίες, οι έρευνες. οι δηλώσεις των αρμοδίων, οι υποσχέσεις ότι «θα εξεταστούν όλα» και ότι «θα ληφθούν μέτρα».
Πάντα μετά!
Η υπόθεση του Γιώργου Μαζωνάκη έχει πλέον πάρει τον δρόμο της Δικαιοσύνης. Οι δύο γιατροί που κατηγορούνται για τον θάνατό του έχουν προφυλακιστεί. Οι δικαστικές διαδικασίες θα κρίνουν τι ακριβώς συνέβη και ποιος έχει ευθύνη. Μέχρι τότε, κανείς δεν δικαιούται να υποκαταστήσει τη Δικαιοσύνη. Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που δεν χρειάζεται δικαστική απόφαση για να τεθεί.
Αν ο άνθρωπος που πέθανε δεν λεγόταν Γιώργος Μαζωνάκης, αλλά ήταν ο διπλανός μας, θα ασχολούταν κανείς τόσο;
Αυτόν που βλέπουμε κάθε πρωί στο ασανσέρ, στον δρόμο. Τον συνταξιούχο του απέναντι διαμερίσματος. Την μητέρα που μένει δύο δρόμους πιο κάτω. Τον καθημερινό πολίτη, που δεν τον ξέρει κανείς (ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας του), δεν τον καταγράφουν οι αδηφάγες τηλεοπτικές κάμερες, δεν έχει δημόσιο βήμα και δεν γίνεται εθνική είδηση ο θάνατός του.
Τι θα γινόταν τότε;
Θα ψάχναμε τόσο σχολαστικά τις άδειες; Τα μηχανήματα; Τις ιατρικές πράξεις; Τους ελέγχους; Ποιος γνώριζε τι; Ποιος έπρεπε να είχε ελέγξει τι;
Ή θα ακούγαμε το γνωστό «διερευνώνται τα αίτια» και η υπόθεση θα έμπαινε σιγά-σιγά στο αρχείο της καθημερινότητας;
Εδώ βρίσκεται η μεγάλη και διαχρονική παθογένεια.
Δεν είναι μόνο ότι ένα σύστημα μπορεί να αποτύχει. Αυτό μπορεί να συμβεί παντού. Το πρόβλημα είναι όταν ένα σύστημα θυμάται να ελέγξει τον εαυτό του μόνο αφού πεθάνει κάποιος «επώνυμος»
Ξαφνικά όλοι ενδιαφέρονται. Οι πάντες!
Υπουργεία, υπηρεσίες, ελεγκτικοί μηχανισμοί, τηλεοπτικές κάμερες, πολιτικοί, ειδικοί, όλοι έχουν κάτι να πουν.
Μέχρι να φύγει η επικαιρότητα σε μερικές μέρες. Μετά επιστρέφουμε στην κανονικότητά μας.
Αυτή την κανονικότητα που έχει μάθει να θεωρεί φυσιολογικό το «κάτι πρέπει να γίνει», αφού έχει ήδη γίνει η ζημιά. Και εδώ η πολιτική εξουσία δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από τις δικαστικές διαδικασίες.
Η Δικαιοσύνη θα αποφασίσει για τις ποινικές ευθύνες.
Η πολιτική εξουσία όμως οφείλει να απαντήσει για την πρόληψη.
Ποιοι ελέγχουν; Πότε ελέγχουν; Με ποια κριτήρια; Πόσοι χώροι υγείας ελέγχονται πραγματικά και πόσοι απλώς υπάρχουν στα χαρτιά ως νόμιμοι;
Και κυρίως . . .
Πρέπει πράγματι να υπάρξει ένας επώνυμος νεκρός για να κινηθεί ένας μηχανισμός που υποτίθεται ότι υπάρχει για να προστατεύει όλους τους πολίτες;
Αυτό δεν είναι μόνο θέμα κυβέρνησης. Είναι θέμα ολόκληρης της κοινωνίας.
Γιατί κι εμείς έχουμε μάθει ότι «πρέπει» να συγκλονιζόμαστε για τρεις ημέρες.
Να θυμώνουμε. Να ζητάμε ευθύνες. Να γράφουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Να παρακολουθούμε τις εκπομπές.
Και μετά; . . . Nα ξεχνάμε.
Μέχρι την επόμενη τραγωδία.
Μέχρι τον επόμενο συνάνθρωπο που θα γίνει είδηση, επειδή πέθανε με τρόπο που δεν έπρεπε.
Και κάπου εκεί εμφανίζεται η πιο ειρωνική πλευρά της ιστορίας. Στην Ελλάδα μπορεί να χρειάζεται ένας άνθρωπος που όλοι γνωρίζουν, για να θυμηθούμε κάτι που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο: ότι και ο άγνωστος έχει όνομα.
Και ότι πίσω από κάθε «άγνωστο» νεκρό . . .
Υπάρχει μια οικογένεια που δεν βλέπουν οι κάμερες.
Υπάρχει ένας άνθρωπος που τον περίμεναν οι δικοί του να γυρίσει σπίτι.
Υπάρχει ένα τηλέφωνο που δεν θα ξαναχτυπήσει.
Υπάρχει μία άδεια καρέκλα στο τραπέζι.
Αυτά δεν καταγράφονται στους διοικητικούς ελέγχους. Δεν χωρούν σε υπουργικές ανακοινώσεις. Δεν γίνονται πρώτο θέμα.
Αλλά αυτή είναι η πραγματική αξία της ανθρώπινης ζωής.
Γι’ αυτό η υπόθεση Μαζωνάκη δεν πρέπει να τελειώσει στα Δικαστήρια.
Γιατί το σημαντικότερο ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος ευθύνεται για τον συγκεκριμένο θάνατο.
Αυτό θα το κρίνει η Δικαιοσύνη.
Το ερώτημα για όλους τους υπόλοιπους είναι πολύ πιο απλό: Αν αύριο ο νεκρός είναι ο διπλανός μας, θα κινηθεί το ίδιο σύστημα;
Και αν η απάντηση χρειάζεται σκέψη, τότε έχουμε ήδη ένα πρόβλημα. Γιατί η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να έχει τιμή ανάλογα με το πόσοι γνωρίζουν το όνομα του ανθρώπου που τη χάνει.
Γιατί . . .
Ο Μαζωνάκη δεν μετράει περισσότερο, επειδή ήταν διάσημος και ο διπλανός μας δεν αξίζει λιγότερο επειδή ήταν άγνωστος.
«Μαζώ» . . . ο θάνατός σου ήταν ένα κροσέ στα μούτρα της κοινωνίας μας, που την έστειλε νοκ-άουτ.
