Μόλις έφθασα στην Θεσσαλονίκη για την ΔΕΘ, βρέθηκα μπροστά σε μία εντελώς ασυνήθιστη εικόνα. Εν όψει ενόψει της μεγάλης συναυλίας του Αντώνη Ρέμου το Σάββατο, για τα 30 χρόνια της καλλιτεχνικής του πορείας [περιμένουν 200.000 επισκέπτες (!!!) από όλη την Ελλάδα, Κύπρο και Βαλκάνια], έχει δημιουργηθεί ένα «περίεργο» σκηνικό στη Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης,. Η σκηνή και οι τεχνικές κατασκευές έχουν στηθεί μπροστά από το γνωστό άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, με αποτέλεσμα το εμβληματικό τοπόσημο της πόλης να αποτελεί μέρος της συνολικής εικόνας της παραγωγής. Η επιλογή προκάλεσε ήδη πολλές αντιδράσεις και ο δήμος Θεσσαλονίκης (εκόν – άκον) σύρθηκε να ζητήσει να επανεξεταστεί η διαμόρφωση, ώστε το άγαλμα να παραμείνει ελεύθερο και διακριτό.
Μόνο που εδώ υπάρχει και μια μικρή λεπτομέρεια:
ο δήμος το ανακάλυψε τώρα;
Προφανώς όχι. Το ήξερε, γιατί ο ίδιος έδωσε την άδεια και όχι το υπουργείο Πολιτισμού, στο οποίο πήγαν να φορτώσουν την ευθύνη
Οι συναυλίες δεν στήνονται σε μία ώρα. Οι σκηνές δεν εμφανίζονται μαγικά. Υπάρχουν σχεδιασμοί, άδειες, τεχνικές μελέτες, συνεννοήσεις και εγκρίσεις. Επομένως, αν το συγκεκριμένο στήσιμο θεωρήθηκε τελικά προβληματικό, θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε γιατί το θέμα έφτασε στη δημόσια συζήτηση αφού είχαν ήδη στηθεί οι κατασκευές.
Η παραγωγή υποστηρίζει ότι το άγαλμα προστατεύεται και ότι ο σχεδιασμός της συναυλίας θα το αναδείξει με φωτισμό και οπτικά εφέ. Ο δήμος Θεσσαλονίκης από την άλλη, εμφανίζεται να ζητά εκ των υστέρων περισσότερο χώρο και «διακριτικότητα» για το μνημείο.
Κάπου εδώ αρχίζει το ελληνικό θέατρο του παραλόγου.
Ο ένας λέει «το αναδεικνύω», ο άλλος λέει «το προστατεύω», και όλοι μαζί το συζητούν αφού πρώτα έχει στηθεί η μισή κατασκευή.
Το ζήτημα, πάντως, δεν είναι ο Αντώνης Ρέμος. Είναι η υπεκφυγή του μαξιμαλισμού: μια μεγάλη συναυλία πρέπει να έχει τεράστια σκηνή, κατασκευές, φώτα, εφέ και άλλα γνωστά από τις νυχτερινές πίστες. Θέλω να πιστεύω πιστεύω ότι δεν θα πετάνε στον ΜεγΑλέξανδρο πανέρια και λουλούδια! Όμως υπάρχει διαθέσιμο, ένα ιστορικό σύμβολο 2.300 ετών μέσα στο κάδρο του γνωστού τραγουδιστή.
Γιατί όχι; 30 χρόνια καλλιτεχνικής διαδρομής δίπλα σε 2.300 χρόνια Ιστορίας; Για όνομα Θεού!
Και ο δήμος Θεσσαλονίκης, που τώρα θυμήθηκε από το γενικότερο κράξιμο ότι το άγαλμα πρέπει να παραμείνει διακριτό, καλό θα ήταν την επόμενη φορά να το θυμηθεί πριν στηθούν οι σκαλωσιές και όχι αφού αρχίσουν οι αντιδράσεις.
Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να απαγορευτούν οι συναυλίες ούτε να αντιμετωπίζεται κάθε μεγάλη παραγωγή ως πολιτιστική απειλή. Είναι να υπάρχει στοιχειώδης συνεννόηση, σχεδιασμός και μέτρο, λέξη δύσκολη στις μέρες μας.
Και πάμε στο προκείμενο.
Ο Ρέμος θα κάνει τη συναυλία του. Οι 200.000 θεατές θα έρθουν στην «συμπρωτεύουσα». Οι σκηνές θα στηθούν και θα ξηλωθούν. Ο Μέγας Αλέξανδρος θα περάσει «μία νύχτα στα μπουζούκια». Όμως ο δήμος ας φροντίσει τουλάχιστον την επόμενη φορά να αποφασίζει πριν από τα εγκαίνια «του άρτου και του θεάματος» και όχι μετά τις αντιδράσεις.
