Το FIR (Flight Information Region) Αθηνών αποτελεί κρίσιμη κρατική υποδομή, άρρηκτα συνδεδεμένη με την εθνική κυριαρχία, την ασφάλεια πτήσεων και τη διεθνή αξιοπιστία της χώρας. Παρ’ όλα αυτά η κατάσταση των τεχνολογικών του υποδομών αποκαλύπτει διαχρονικό έλλειμμα πολιτικού σχεδιασμού, ανταπόκρισης σε ευθύνες εθνικού χαρακτήρα, αλλά και «ανακλαστικών» στην διασφάλιση της τεχνολογικής επάρκειας και συνέχειας των κρίσιμων συστημάτων του.
Σε τεχνολογικό επίπεδο, το δίκτυο του FIR χαρακτηρίζεται από τραγική διαχρονική υστέρηση ψηφιακό εκσυγχρονισμού και μετασχηματισμού. Το «σύστημά» βασίζεται σε τεχνολογίες της εταιρείας Thomson που εγκατέστησε το σημερινό δίκτυο περίπου στο 1996. Έγιναν ορισμένες βελτιώσεις για τους Ολυμπιακούς του 2004 και έκτοτε το «δίκτυο» μοιάζει με «μπαλωμένη κουρελού», που «ξηλώνεται» από την τεχνολογική ανεπάρκεια.
Η χρήση παλαιών συστημάτων ραντάρ, η περιορισμένη αυτοματοποίηση διαδικασιών και η ανεπαρκής διασύνδεση με σύγχρονες ευρωπαϊκές υποδομές ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας δημιουργούν ένα περιβάλλον αυξημένου λειτουργικού κινδύνου. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η έλλειψη ολοκληρωμένων μηχανισμών κυβερνοασφάλειας για το ψηφιακό μέρος του σε ένα δίκτυο που αποτελεί κρίσιμη εθνική υποδομή και είναι αναλογικό σε μεγάλο μέρος του.
Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν είναι μόνο τεχνικό. Είναι βαθιά πολιτικό.
Η απουσία μακροπρόθεσμης στρατηγικής, οι καθυστερήσεις σε έργα αναβάθμισης και η διαχρονική υποχρηματοδότηση αποτυπώνουν πολιτικές επιλογές που αντιμετωπίζουν το FIR ως διαχειριστικό βάρος και όχι ως πυλώνα εθνικής ασφάλειας. Η υποστελέχωση με εξειδικευμένο προσωπικό και η εξάντληση των υφιστάμενων εργαζομένων εντείνουν την επιχειρησιακή αστάθεια. Αυτό το αποδεικνύουν οι συνεχείς καταγγελίες των εκπροσώπων του προσωπικού, που εδώ και χρόνια δεν έχουν πάψει να παρουσιάζουν την κατάσταση που επικρατεί και τους καθημερινούς κινδύνους.
Οι συνέπειες είναι σαφείς και γνωστές: μειωμένη αξιοπιστία έναντι διεθνών οργανισμών, επιβάρυνση των αερομεταφορών, οικονομικές απώλειες και αυξημένοι κίνδυνοι για την ασφάλεια πτήσεων. Σε ένα διεθνές περιβάλλον αυξημένων γεωπολιτικών εντάσεων, η τεχνολογική και διοικητική υστέρηση του FIR δεν αποτελεί απλώς αδυναμία, αλλά στρατηγικό ρίσκο.
Η άμεση αναβάθμιση του δικτύου του FIR δεν πλέον είναι τεχνική επιλογή. Είναι πολιτική ευθύνη και ζήτημα εθνικής αξιοπιστίας.
