του Γιάννη Χαλαβαζή
Πριν τρία χρόνια συνέπεσε το καθολικό Πάσχα με το ορθόδοξο. Η καλύτερη ευκαιρία να περάσω τις μέρες αυτές στην Σύρo, εκ πατρός, ιδιαίτερη πατρίδα μου. Καθώς έπινα τον πρωινό καφέ στην πλατεία του Δημαρχείου, διέκρινα μία εξαιρετική φίλη από τα πάρα πολύ παλιά. Οι γνωστές φιλοφρονήσεις, οι αναπόφευκτες ερωτήσεις για τους παλαιότερους και τα καθιερωμένα για το που είσαι τι θα κάνεις.
«Περιμένω τον Γιώργο»!
«Ποιόν Γιώργο»?, η αφελής ερώτηση.
«Τον Γεράρδο, βρε» . . . κάγκελο εγώ!
Την έκπληξη ακολούθησε η αδημονία. Είπαμε να συναντηθούμε την Μεγάλη Πέμπτη και να κρατήσω δύο θέσεις στην Καθολική Μητρόπολη της Ερμούπολης, τον Ευαγγελισμό, για να έρθουν με τον Γιώργο. Όντως και έτσι έγινε. Αν και υπέφερε από τα ισχία του, ο Γιώργος ανέβηκε τα απότομα σκαλιά και παρακολούθησε με κατάνυξη όλο το τυπικό της ιδιαίτερης λειτουργίας της ημέρας. Η Μεγάλη Παρασκευή πάντα είναι δύσκολη, ιδιαίτερα για πιστούς που έχουν θρησκευτικά καθήκοντα και δραστηριότητες, όπως εγώ.
Θα συναντιόμασταν το Μεγάλο Σάββατο. Αλλά πού; Οι γνωστές υποχρεώσεις, επισκέψεις, γνωστοί, συγγενείς.
«Σε περιμένουμε το μεσημέρι στο Κόμητο», «Θα είμαστε στο «Πλακόστρωτο. Ο Σουσουρίνος (γνωστός φασαριόζος φίλος) θα πάρει απουσίες». «Η θεία η Αννέτα σου έφτιαξε μαραθόπιτα. Μην τυχόν και δεν έρθεις. Θα παρεξηγηθεί!». «Θα είμαστε στου «Ανάποδου» (προφανώς παρατσούκλι). Θα φέρει και ο Σιδερής (Ισίδωρος) το μπουζούκι του. Καταλαβαίνεις!».
Έτσι η συνάντηση με τον Γιώργο και την κοινή μας φίλη πήγε στις καλένδες.
Τηλέφωνο απογευματινό. «Που θα φάτε την Λαμπρή»;
«Δεν υπάρχει τίποτα! Όλα κρατημένα. Ούτε σκαμπό. Λέμε να πάμε σε ψαροταβέρνα»!
«Ασφαλώς θα αστειευόσαστε. Αφήστε το πάνω μου!»
Ένα τηλέφωνο στου Νικόλα στα Χρούσα, το θέμα ρυθμίστηκε σε όλες τις λεπτομέρειές του και ανήμερα ξεκινήσαμε τα σχετικά από τις δώδεκα το μεσημέρι.
Κάποια στιγμή μου ήρθε να πιάσω τα δικά μου γενεαλογικά λέγοντας στην ομήγυρη ότι δύο πρόγονοί μου είχαν θητεύσει ως καθολικοί Αρχιεπίσκοποι και η προέλευση του επωνύμου μας χανόταν στην Μικρά Ασία.
«Να σου πω κι εγώ για το δικό μου» είπε ο Γιώργος.
Ακούστε λοιπόν την ιστορία.
Το επώνυμο «Γεράρδος» ή «Γεράρδης» είναι ιταλικής προέλευσης και αποτελεί πατρωνυμικό, δηλαδή προέρχεται από προσωπικό όνομα και συγκεκριμένα από το Gerardo ή Gerardi. Η αρχική του προέλευση είναι από το αρχαίο γερμανικό όνομα Gerhard, που σημαίνει «ο ισχυρός, αυτός που κρατάει δόρυ, από τη γερμανική λέξη ger, που σημαίνει δόρυ και hard, δηλαδή γενναίος, δυνατός, σκληρός».
Ιστορικά, το επώνυμο εμφανίζεται στην Ιταλία από τον Μεσαίωνα, κυρίως στη βόρεια και κεντρική Ιταλία, σε περιοχές όπως η Emilia Romagna, η Lombardia και η Toscana. Υπάρχουν και ιταλικές παραλλαγές όπως Gherardi, Ghirardi ή Girardi, που προέρχονται από την ίδια ρίζα.
«Οι Gerardi είμαστε ένα σόι διεθνές. Σε όλο τον κόσμο. Πέρα από την Ιταλία, θα μας βρεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Αργεντινή, στην Βραζιλία, στην Γαλλία, στην Ελβετία, στον Καναδά και μπροστά σου. Στην Ελλάδα οι πρόγονοί μου ήρθαν με τους Ενετούς στις Κυκλάδες.. Και για να δεις πόσο πάμε πίσω οι Γεράρδοι, στην Νάξο στην καθολική συνοικία, υπάρχει ένα μεσαιωνικό σπίτι με θυρεό που γράφει «Casa Gerardi». Μου έχουν πει ότι ήταν προγονικό αρχοντικό».
Αυτή είναι μία από τις πολλές ιστορίες που έζησα με τον Γιώργο Γεράρδο.
Δεν θα σας πω ιστορίες από το «Πλαίσιο». Αν και έχω πάρα πολλές. Με τον Γιώργο Γεράρδο μας συνέδεσε μια προσωπική και βαθιά φιλία 40 ετών. Αρκούν μερικές φωτογραφίες, που θα σας πάνε πίσω. Ορισμένες τις έχετε ήδη δει. Απλά τις μάζεψα.
Δεν θα πω περισσότερα.
Ο Γιώργος Γεράρδος έφυγε. Μας άφησε ατελείωτες παρακαταθήκες, που ελάχιστοι της πιάτσας τις έχουν. Μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού!
Έτσι είναι οι άνθρωποι της παλιάς καλής και αρχέγονης «πάστας». Αυτοί που το καλούπι τους, έγινε μία φορά και όσο και να περιμένουμε δεν θα φτιαχτεί άλλο.
Σύμφωνα με το λατινικό τυπικό των προγόνων του . . .
Giorgio Gerardi, Sit tibi terra levis, Memoria Αeterna …
ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΛΙΝΚ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ Ο ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ TURBO-X ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΜΕΡΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΓΕΡΑΡΔΟ.
