Ναι! Καλά διαβάσατε. Εννιάμισυ τετραγωνικά χιλιόμετρα με 200 χιλιάδες και μάλιστα σε προνομιούχο περιοχή. Είναι δυνατόν; Αυτό είπα και εγώ και ξαναδιάβασα την είδηση. Μόνο που δεν αφορούσε κτηματομεσίτες!

Η είδηση αφορούσε όλους όσους ασχολούνται με αυτό που ονομάζεται «επενδύσεις» και «στρατηγική» στην ψηφιακή τεχνολογία.

Τα τετραγωνικά χιλιόμετρα αφορούν την επιφανειακή έκταση μίας περιοχής στην Κίνα, όπου δημιουργήθηκε ήδη ένα τεχνολογικό πάρκο πληροφορικής, τηλεπικοινωνιών και ψηφιακών τεχνολογιών, όπου μέσα σε ένα χρόνο το πολύ θα απασχολούνται εκεί 200 χιλιάδες ερευνητές «πρώτης γραμμής» με τους ανάλογους συνεργάτες και βοηθούς, που θα φτάσουν τις 500 χιλιάδες.

Σε αυτό το πάρκο συνωστίζεται όλη η αφρόκρεμα της ψηφιακής παγκόσμιας βιομηχανίας δίνοντας «γη και ύδωρ» (η Βιομηχανία και όχι η Κίνα, για να μην παρεξηγηθούμε) για να αποκτήσει «εισιτήριο» σε αυτό το παγκόσμιο Πάρκο Τεχνολογίας. Και δεν είναι οι Ολυμπιακοί του Πεκίνου, που προσελκύουν τους hi-tech «χρυσοθήρες» του κινέζικου Ελ Ντοράντο. Δεν είναι ούτε οι προσδοκίες που καλλιεργεί η κινεζική οικονομία που τρέχει με ρυθμό πάνω από 8%. Είναι το περιβάλλον που δημιούργησαν οι κινεζικές αρχές για να δώσουν αναπτυξιακές προοπτικές σε όλες τις πολυεθνικές και μη εταιρείες που βρήκαν ένα πλήθος «και», που δεν τα βρίσκουν εύκολα αλλού.

«Και» υποδομές!
«Και» κατάλληλο επιχειρηματικό περιβάλλον!
«Και» δημόσιες υπηρεσίες που λειτουργούν «υπέρ» και όχι «κατά» των επενδυτικών κεφαλαίων. Εδώ για να μην παρεξηγηθούμε, αναφέρομαστε σε ένα σταθερό νομικό πλαίσιο με φορολογικό περιβάλλον που δεν αλλάζει κατά το «δοκούν» των φορολογικών υπηρεσιών και υπαλλήλων και άλλα πολύ γνωστά χαρακτηριστικά σε όσους έχουν «αποκοτήσει» να πάρουν ΑΦΜ επιχείρησης από κάποια ΔΟY.
«Και» πλήθος επιστημόνων με τουλάχιστον άπταιστα αγγλικά.
«Και» πλήθος τεχνικών και διοικητικών υπαλλήλων που ξέρουν τη δουλειά τους.
«Και» αρχικές συμφωνίες για την απορρόφηση των «παραδοτέων» του Πάρκου των 9,56 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Τώρα γιατί τα λέμε όλα αυτά;

Γιατί στην Ελλάδα:

* Η Ερευνα και η Καινοτομία στην Ελλάδα εδώ και δεκαετίες έχει πέσει στο τέλμα της δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας και του πανεπιστημιακού κατεστημένου.
* Η Ελληνική Οικονομία ακολουθεί το μεταπρατικό μοντέλο, που δηλητηριάζει κάθε παραγωγική προσπάθεια και αποτρέπει τους νέους αλλά και όσους θέλουν να ασχοληθούν με αυτά που δημιουργούν υπεραξία σε άλλες χώρες της Ε.Ε και των ΗΠΑ.
* Υπάρχει τέραστια διαφορά στον τρόπο αντίληψης της σημερινής σημασίας του «προοδευτικού» και του «αντιδραστικού» τρόπου σκέψης.
* Η υγιής ελληνική επιχειρηματικότητα εξωβελίζεται και προκειμένου να επιβιώσει, αναγκάζεται να δίνει «γη και ύδωρ», στην γνωστή συνομοταξία των παντός καιρού «αρμοδίων» και "επιτηδείων".
* Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε ότι κάθε χρόνο η χώρα χάνει συνεχώς πόντους από τις διεθνείς κατατάξεις παραγωγικότητας, επιχειρηματικότητας, διαφάνειας και των δεικτών αυτών που κάνουν την διαφορά μεταξύ της χώρας μας και κρατών που θα θέλαμε να φτάσουμε π.χ της Σουηδίας. 
* Γιατί τα οικονομικά μεγέθη που έχουν δημιουργηθεί στις χώρες παραγωγής ή δημιουργίας τεχνογνωσίας έχουν τεράστια διαφορά με αυτά που στην Ελλάδα καταλαβαίνουμε ως «ανάπτυξη» και «επιχειρηματικότητα».

Αυτά τα ολίγα μπορεί να σκεφτούν ορισμένοι
εκ των συμπολητών μας διαβάζοντας,
πως αξιοποίησαν οι Κινέζοι τα ... 950 στρέματα.

Βέβαια σε εμάς η είδηση αυτή
πέρασε στα πάρα πολύ ψιλα των
μέσων ενημέρωσης,
όπου η μόνη hi-tech είδηση είναι
το dvd του Ζαχόπουλου και
οι συμφωνίες της Siemens,
για τις οποίες,
ελάχιστοι γνωρίζουν
σε τι ακριβώς αναφέρονται
παρά το γεγονός ότι προβάλλονται ως «ειδικοί».

ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΛΑΒΑΖΗΣ